چند روزی بود که دسترسی‌م به اینترنت و گودر خیلی کم شده بود. البته که آنها سر جایشان هستند و این من بودم که خیلی سر جایم نبودم. آخر هفته‌ای که گذشت توی گودر که چرخ میزدم دیدم پر شده از این ماجرا که ملت می‌آیند و ده تا فیلم برترشان را انتخاب میکنند. خب من که آدم اهل فرهنگ و فیلم و سینمائی نیستم. حالا تو بگیر که باشم. فیلمی که دیدنش تمام شد خب تمام شده برای من و خیلی انتظار زیادیست که بخواهید بتوانم آنرا تعریف کنم. چه رسد به اینکه نقدش کنم. خیلی همت داشته باشم یادم میماند که اسم فیلمی که دیدم چه بود. اگر از من میخواستند چنان لیستی را آماده کنم خیلی زور میزدم کمتر از انگشتان یک دست اسم جور میشد. اسامی هم حتما به معنی خوب بودن فیلمها نبودها. به معنی این بود که من اسمشان هنوز از ذهنم پاک نشده. اما لیستها را که میدیدم بعضی فیلمها توی ذهنم تداعی میشد. خوب فیلمهایی هم بودند بعضی‌شان. دوست داشتنی بودند. یادم می‌آمد که دوستشان داشتم زمانی که دیده بودم. اما توی همه این لیستها من دائم دنبال یک فیلم بودم. هی دلم میخواست دست کم توی یک لیست پیداش کنم و بعد برگردم به خودم بگویم که آهــــــــــا! همین! دیدی بالاخره کسی هم هست که سلیقه‌ات یک کمی باهاش جور در بیاید. دو روز دیگر هم گذشت. لیست روی لیست آمد و فیلم روی فیلم. اما از گمشده ما خبری نشد که نشد. گفتم شاید حساب کرده‌اند که مال این ده سال اخیر نیست. رفتم دیدم که تولید 1999 است ولی 2000 رفته روی پرده. حالا میخواهم دوره بیفتم و بگردم و پیدایش کنم و ببینمش دوباره که چه بوده که این همه توی ذهن من مانده. خیلی بیشتر از همه این فیلمهای غریبه و آشنایی که اسم برده‌اید و بعضی‌شان را من هم پیش خودم فکر میکنم که توی لیست من هم بودند اگر لیستی میداشتم. هی فکر میکنم که لابد حال و هوای زمان فیلم دیدن من بوده که اینطور توی ذهنم ماندگارش کرده. نمیدانم که. لامصب یادم نیست که داستان کاملش چه بود. یک چیزهاییش یادم هست. اصلا یک چیزهای زیادیش یادم هست در حد خودم. یادم هست که آن زمان که دیدمش فیلمی بود مملو از روابط انسانی. از روابط انسانی تنیده به هم. پیچیده به هم. به قول امروز یکی از رفقا شاید حکایت امروز گودر. من دوست دارم که این یک فیلم را اینجا یاد کنم که لابلای این همه فیلم اسمش یک جایی آمده باشد. شاید که شما هم یادش کنید: The Cider House Rules

(هـــم‌‌ده‌فیلـم‌انتخـاب‌کنی)