تویی که این همه ناقصی، تویی که توی خیلی زمینه ها حرفی برای گفتن نداری، تویی که هنوز معنی خیلی چیزها را نمی فهمی، تویی که حالا حالا ها باید یاد بگیری، تویی که حرف زدنت نماد جهالت است و حرف نزدنت از روی نادانی، برای رفع این همه کاستی نه برای خودت که گیرم آزادی که تا ابد هم همین بمانی که هستی، بلکه برای کسی که خواسته ای کنار تو بماند و حق دارد در حد خودش برای کمال تلاش کند فکری کرده ای؟ مگر نه اینکه هیچ انسانی کامل نیست، ولی چقدر فرصت میدهیم که دیگران بیایند و به جای ما نواقص ما را نه برای آنها که از ما دورند و طبعا کاری به کارشان نداریم، برای آنهایی که به ما نزدیکند رفع کنند؟ جای خالی ما و کاستیهایمان را برای عزیزانمان پر کنند؟ چقدر شدنی است اصلا؟ چرا هر چقدر به حوزه‌های شخصی نزدیکتر شویم پاسخ به سمت منفی میل میکند؟