اگر به من میگفتند هم نتیجه کار یکی میشد. میشد همین که الان اتفاق افتاده، بدون هیچ کم و زیادی. اما الان فرقش اینست که آنها به جای من تصمیم گرفته اند. همان تصمیمی را هم گرفته اند که من میگرفتم. فقط یک چیزی را توی ذهن من یادگار گذاشته اند که انگار فرقی ندارد که باشی یا نباشی. هرچقدر هم که نظر دیگران را، محدودیتهاشان را و تصمیماتشان را بدانی، طرح موضوع با آنها یا پرسیدن نظرشان، حداقلِ معنیش اینست که آهای فلانی! ما حواسمان هست که تو هم هستی.