وسط روز پیغام فرستاده که امروز با اهل و عیال آمده ایم پیک نیک، خیلی دردناک است... میپرسم کجاش دردناک است؟ میگوید همه جاش، نفس زندگی کردن... میرسم مثلاً چه غلطی میخواستی بکنی؟ میگوید اون غلطی که تو امروز کردی... میگویم مادرم را بردم سر خاک مادرش و شوهرش که یک کمی زار بزند...

به گمانم یک چیزهایی را با زندگی اشتباه گرفته ایم. آنچه که به عنوان فرصت زندگی در اختیار ماست فارغ از شرایطی است که در آن قرار گرفته ایم. خانواده، مملکت، شغل، درآمد و اینها هیچکدام جزو زندگی نیست.. حواشی زندگی است. زندگی مان فارغ از همه اینها آن چیزیست که کاملاً به خود ما برمیگردد. شاید زندگی چگونگی برخورد و نحوه نگرش ما به همه اینهاست.